İşdən evə qayıdanda beynim elə yorğun olur ki, heç nə düşünmək istəmirəm. Reklam agentliyində çalışıram, gün boyu müştərilərin şıltaqlıqları, son dəqiqə dəyişiklikləri, sonsuz zənglər… Belə günlərin axşamı mənə elə gəlir ki, beynimin bir hissəsi tamamilə sönüb. Sentyabr ayı idi, payızın o ilk sərin günləri yenicə başlamışdı. Balkonda çay içib, telefonu əlimə götürdüm. Barmaqlarım öz-özünə ekranda gəzirdi, heç bir konkret məqsəd yox idi. Elə-belə.
O axşam nəsə fərqli idi. Yəqin ki, yorğunluqdan, ya da sadəcə maraqdan. Dostum Rəşad bir neçə həftə əvvəl danışmışdı ki, onlayn kazino platformalarında vaxt keçirmək onun üçün bir növ “”beyin detoksu”” kimi bir şeydir. Mən o vaxt gülmüşdüm. Amma indi, balkonda oturub ulduzlara baxarkən düşündüm: bəlkə də bu, sadəcə diqqəti yayındırmağın bir yoludur. Elə həmin axşam mostbet english interfeysini araşdırmağa başladım. İngilis dilində idi, bu mənim üçün problem deyildi, çünki işimdə daim ingilis dilində yazışıram. Amma yenə də ilk dəqiqələr çaşqınlıq hissi keçirdim. Hansı oyun, hansı bölmə, nəyi seçmək lazımdır?
Yavaş-yavaş öyrəşdim. Əvvəlcə yalnız slotlara baxırdım. Qrafika, səslər, animasiyalar… Bəziləri həqiqətən də kiçik bir sənət əsəri kimi idi. Amma məni ən çox cəlb edən şey oyunun özü deyildi. Məni cəlb edən o gözləmə anı idi. Fırlanma düyməsinə basanda, ekranda simvolların hərəkət etdiyi o saniyələr… Beynimdəki bütün səs-küy susurdu. Yalnız o an qalırdı. Bəlkə də bu, meditasiyanın bir növüdür? Bilmirəm. Amma işləyirdi.
Oktyabr ayında bir axşam qərar verdim ki, bir az ciddi yanaşım. Böyük məbləğlər yatırmadım, heç vaxt bu qumarı “”pul qazanma yolu”” kimi görməmişəm. Sadəcə kiçik bir büdcə ayırdım, elə bil ki, kinoya gedirəm, ya da nahar üçün restorana gedirəm. Bu məbləğ mənim üçün “”əyləncə xərci”” idi. İlk günlər heç nə qazanmadım, əksinə bir az uduzdum. Amma qəribədir, bu məni əsəbiləşdirmədi. Çünki mən artıq prosesin özünə alışmışdım. Ekranın qarşısında oturub, musiqini açıb, bir fincan qəhvə ilə oynamaq mənim üçün bir növ axşam rutini olmuşdu.
Noyabr ayında bir gecə — saat təxminən on birdi — oyunlardan birində bonus raundu açıldı. Adi bir slot idi, böyük başlıqlı deyildi. Ekranda üç qızıl açar simvolu düzüldü və oyun məni pulsuz fırlanmalar bölməsinə apardı. On beş fırlanma. Hər fırlanmada qazanc artırdı. Ürəyim sürətlə döyünməyə başladı, əllərim tərlədi. Bu, sadəcə pul deyildi — bu, o anın özü idi. O qeyri-müəyyənlik, o gözləmə, o “”daha nə olacaq?”” hissi… On beş fırlanma bitəndə balansımda mənim üçün kifayət qədər ciddi bir məbləğ vardı. Amma inanın, məni ən çox sevindirən pul deyildi. Məni sevindirən o idi ki, mən özümə sübut etdim: bu, sadəcə şans oyunudur, və mən onu nəzarətdə saxlaya bilirəm.
Ertəsi gün Rəşada zəng etdim. Ona dedim ki, mostbet english platformasında qeydiyyatdan keçmişəm və bu, mənim üçün gözlədiyimdən daha maraqlı bir təcrübə olub. Rəşad güldü və dedi: “”Sənə demişdim də.”” Amma sonra ciddiləşdi və əlavə etdi: “”Sadəcə özünü itirmə. Bu, əyləncədir, həyat deyil.”” O haqlı idi. Mən də elə bu prinsiplə davam etdim.
Dekabr ayında qış tətili başlayanda bir neçə gün evdə qaldım. Hava soyuq idi, küçəyə çıxmaq istəmirdim. Elə bu vaxt kazinonun kəşbek kampaniyası başladı. İtirdiyim məbləğin bir hissəsi geri qaytarılırdı. Bu, mənim üçün gözlənilməz bir jest oldu. Çünki adətən belə platformalarda hər şey yalnız qazanmaq üzərində qurulur. Amma burada bir az fərqli yanaşma gördüm. Kəşbek mənim üçün böyük bir məbləğ deyildi, amma prinsipcə xoş idi. Elə bil ki, kimsə sənə deyir: “”Yaxşı, bu gün şanslı deyildin, amma sabah yenə cəhd edə bilərsən.””
Yanvar ayında işə qayıtdım. Gündəlik qayğılar, layihələr, görüşlər… Amma axşamlar yenə də balkonuma çıxıb, telefonu açırdım. Bu dəfə artıq təcrübəli idim. Hansı oyunların daha maraqlı olduğunu, hansı bonusların daha sərfəli olduğunu bilirdim. Bir dəfə bir turnirdə iştirak etdim. Böyük mükafat yox idi, amma ilk onluğa düşdüm. Bu, mənim üçün kiçik bir qələbə idi. Elə bil ki, bir idman yarışında iştirak edib, fəxri yer qazanmısan.
Fevral ayında bir dostum məndən soruşdu: “”Sən niyə bu qədər vaxtını onlayn oyunlara sərf edirsən? Bu, sənə nə verir?”” Düşündüm. Doğrudan da, nə verir? Pul? Bəli, bəzən. Amma əsas odur ki, bu, mənə bir növ “”əyləncəli riyaziyyat”” verir. Ehtimallar, strategiyalar, gözləmə… Bu, beynimi işlədir, amma eyni zamanda rahatladır. İşdəki stressdən sonra bu, mənim üçün bir növ “”beyin oyunu””dur. Necə ki, bəziləri krossvord həll edir, bəziləri şahmat oynayır — mən də bu platformada özümə bir maraqlı məşğuliyyət tapmışam.
Mart ayında bir axşam mostbet english bölməsində yeni bir oyun gördüm. Adını xatırlamıram, amma mövzusu qədim Misir idi. Qrafika heyrətamuz idi. Oynamağa başladım və ilk on fırlanmada heç nə qazanmadım. Amma sonra… sonra ekranda elə bir kombinasiya düzüldü ki, demək olar ki, balansım ikiqat artdı. O an mən qışqırdım. Evdə tək idim, amma yenə də qışqırdım. Bu, sadəcə pul deyildi — bu, o anın emosiyası idi. O hiss ki, “”bəli, bu gün mənim günümdür.”” Amma sonra özümü saxladım. Çünki bilirəm ki, sabah fərqli olacaq. Və bu, normaldır.
Aprel ayında bir qrup dostumla şəhərkənarına getdik. Bir həftə sonu istirahət. Təbiət, təmiz hava, manqal… Amma axşamlar yenə də telefonu açırdım. Dostlarım mənə baxıb gülürdülər. “”Sən də bizə öyrət”” dedilər. Mən də onlara göstərdim. Birlikdə oynadıq, birlikdə güldük, birlikdə uduzduq və birlikdə qazandıq. O gecə anladım ki, bu, sadəcə təkbaşına oynanan bir oyun deyil. Bu, bir sosial təcrübə də ola bilər. Əgər düzgün yanaşsan.
May ayında işlərim çoxaldı. Layihələr, hesabatlar, yeni müştərilər… Onlayn oyunlara ayırdığım vaxt azaldı. Amma tamamilə də tərk etmədim. Çünki bu, mənim üçün bir növ “”kiçik qaçış””dır. Günün sonunda, bütün səs-küydən sonra, ekranın qarşısında oturub, bir neçə fırlanma etmək… Bu, mənə bir növ “”sıfırlanma”” imkanı verir. Necə ki, bəziləri meditasiya edir, bəziləri idman edir. Mən də bu yolla özümə qayıdıram.
İyun ayında bir gün hesabıma baxdım. İldən bu yana nə qədər xərcləmişəm, nə qədər qazanmışam? Hesabladım. Nəticə məni təəccübləndirdi: demək olar ki, balanslı idim. Yəni nə böyük uduş, nə də böyük itki. Sadəcə… tarazlıq. Bu, mənə bir şey öyrətdi: əgər bu işə ağılla yanaşsan, bu, sadəcə bir əyləncədir. Nə həyatını dəyişir, nə də həyatını məhv edir. Sadəcə bir axşam məşğuliyyəti.
İyul ayında bir dostum mənə dedi: “”Sən bu işə çox vaxt ayırırsan.”” Mən də ona dedim: “”Xeyr, mən bu işə çox vaxt ayırmıram. Mən sadəcə axşamlar bir neçə dəqiqə vaxt ayırıram. Bu, mənim üçün bir fincan qəhvə içmək kimidir.”” O, başa düşmədi. Amma bu, vacib deyil. Çünki hər kəsin öz “”qaçış yolu”” var. Bəziləri üçün bu, kitab oxumaqdır, bəziləri üçün musiqi dinləməkdir, bəziləri üçün isə… onlayn oyunlar.
Avqust ayında yayın son günləri idi. Hava isti, günlər uzun. Bir axşam balkonda oturub, ulduzlara baxırdım. Telefonu açdım, mostbet english interfeysini açdım və bir neçə fırlanma etdim. Heç nə qazanmadım. Amma gülümsədim. Çünki bu, artıq mənim üçün bir vərdişə çevrilib. Və vərdişlər… onlar bizim həyatımızın bir hissəsidir. Bəzən yaxşı, bəzən pis. Amma onlar bizi biz edir.
Bu gün, bu sətirləri yazarkən, bir şeyi anlayıram: həyatda hər şey şans deyil. Amma şans da həyatın bir hissəsidir. Onu qəbul etmək, onunla yaşamağı öyrənmək… Bu, bəlkə də ən böyük müdriklikdir. Mən bu platformada çox şey öyrəndim. Pul qazanmağı yox — özümü tanımağı. Səbrli olmağı, gözləməyi, uduzmağı və yenidən başlamağı. Və ən əsası: heç vaxt itirməməyi. Çünki həyatda ən böyük uduş — bu, sabah yenidən oyaq olmaqdır.
.
.